Rozwiązania te były stosunkowo proste, lecz skuteczne. Ich działanie opierało się na podstawowych zasadach fizyki i nie wymagało zewnętrznych źródeł energii. Dzięki temu były niezależne i mogły funkcjonować przez długi czas przy minimalnej obsłudze.

Podobne urządzenia rozwijały się równolegle w innych częściach świata. W krajach Bliskiego Wschodu oraz w Afryce Północnej stosowano systemy znane jako koła kubełkowe, które umożliwiały podnoszenie wody z rzek i studni. Były one wykorzystywane przede wszystkim do nawadniania pól uprawnych.

W Afryce oraz w niektórych regionach Azji takie rozwiązania funkcjonują do dziś w formie uproszczonej. Koła wodne, często wykonane z lokalnych materiałów, wykorzystywane są do transportu wody na pola uprawne. Ich konstrukcja jest dostosowana do warunków lokalnych, ale zasada działania pozostaje taka sama.

W takich systemach woda pobierana jest z rzeki lub kanału, a następnie podnoszona za pomocą obracającego się koła wyposażonego w kubełki. Po osiągnięciu odpowiedniej wysokości woda trafia do kanałów irygacyjnych, które rozprowadzają ją na pola. Rozwiązanie to pozwala na nawadnianie terenów bez użycia pomp i energii elektrycznej.

W Europie Zachodniej również stosowano podobne rozwiązania, szczególnie w regionach o rozwiniętej sieci kanałów i rzek. Koła wodne wykorzystywano nie tylko do podnoszenia wody, ale także jako napęd dla młynów, tartaków oraz innych urządzeń przemysłowych.

Rurmus jako system wodociągowy stanowił rozwinięcie tych rozwiązań. Łączył funkcję podnoszenia wody z jej transportem i dystrybucją. Dzięki temu możliwe było zaopatrzenie w wodę większych obszarów oraz bardziej złożonych struktur miejskich.

Warto zauważyć, że mimo rozwoju technologii, podstawowa zasada działania tych urządzeń nie zmieniła się przez wieki. Wciąż opiera się ona na wykorzystaniu energii wody i jej ruchu. Współczesne rozwiązania są bardziej zaawansowane, ale ich fundament pozostaje taki sam.